"เมื่อไหร่ที่คุณรักใครสักคน จงบอกเขา บอกไปเลยดังๆ ว่า คุณรักเขามากมายแค่ไหน อย่าปล่อยจนถึงวันที่เขาไม่อยู่ให้คุณบอก" วันนี้ เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง จนคิดว่าเราขาดไม่ได้... แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป สักวันเราจะรู้ว่า สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้ เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต วันหนึ่ง หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่ที่เราคิดว่าเราพึงใจ..ปรารถนา..ต้องการ..ขาดไม่ได้ เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก เวลา.. จะสอนเราเองว่า ความผูกพันกับสิ่งใดๆในช่วงเวลาหนึ่ง จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้นๆ อย่าได้ไปยึดติด อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง คิดเสียว่าเราโชคดีที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก ความผูกพันก็เหมือนกับความรัก หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก แต่ความผูกพันที่ว่า ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเองไว้กับสิ่งนั้นๆ เพราะคนเราทุกคนย่อมผูกพันกับหลายๆสิ่ง เปรียบเสมือน เรามีแก้วนำอยู่หนึ่งใบ ในยามเช้า...เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม พออากาศร้อนหน่อย...เราอาจต้องการน้ำเย็นๆ บางครั้งที่เราไม่สบาย...เราอาจต้องการน้ำอุ่น ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ... ต้องเติมสิ่งต่างๆ ในเวลาที่แตกต่างกัน ตามความเหมาะสม หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้วน้ำ แล้วเติมน้ำร้อนลงไปในทันที ในแก้วใบเดียวกัน แก้วใบนั้น..ก็จะร้าว..เริ่มแตก ซึ่งก็เหมือนกับใจเรา... ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดในช่วงเวลาหนึ่งนั้น..ไม่ผิด ถ้าเราค่อยๆปรับใจ..ปรับตัวของเราเอง.. ให้กลับคืนในเวลาที่ควร เพราะอย่างน้อยที่สุด..เราก็มีโอกาสได้ผูกพัน ซึ่งก็เหมือนเรามีโอกาสได้รักนั่นเอง ถ้าคุณมีความสุขที่เห็นเค้าเดินกับคนอื่น... คือ ความรัก ถ้าคุณเศร้า..เหงา..คิดถึงเค้า..อยากเจอ..อยากพูดคุย... คือ ความรัก ถ้าคุณร้อนรนที่เค้าอยู่กับใครๆที่ไม่ใช่คุณ... คือ ความใคร่ อยากเก็บไว้เป็นเจ้าของคนเดียว ถ้าคุณเมามาย..เค้าลูบหลังไหล่..ดูแล... คือ ความรักที่บริสุทธิ์ใจ ถ้าคุณเมามาย..เค้ากอดและสัมผัสร่างกาย... คือ ความใคร่จากเค้าของคุณ ถ้าคุณเข้าหา.. แต่เค้าหนี... ... คือ ความใคร่ ที่หมดเยื่อใยแล้ว ถ้าคุณหนี.. แต่เขาวิ่งตามมา... ... คือ ความรัก ที่ยังไม่มีจุดจบ ถ้าคุณร้องไห้ให้กับคนที่ไม่มีเยื่อใยในตัวคุณ... คุณคือ คนโง่ และบ้า อย่างน่าอาย แต่ถ้าคุณพอใจ..จงรัก..และมอบความรักให้กับเค้า... แม้มันจะไม่กลับมาหาคุณก็ตาม จงดีใจที่ได้รักซะวันนี้.. ดีกว่าที่จะมานั่งเสียใจในวันหน้า จงภูมิใจที่มีความใคร่.. เสน่หา เพราะมันจะไม่ย้อนกลับมาหาอีกต่อไป...

ปัญญาย่อมเกิดจากการใช้งาน
----------------------------------
ข้อคิดดีๆของความรัก

บางครั้ง ความรัก ก็เข้ามาหาเรา เพื่อให้เราเรียนรู้ มิใช่ให้เราครอบครอง
... ไม่ผิดหากจะ รัก คนมีเจ้าของ แต่จะผิดหากเข้าไปทำหน้าที่ซ้ำซ้อนคนอีกคน
...หน้าที่ของความรัก คือการเดินไปมอบความรัก และยืนเฉยๆ เพื่อรับมันไม่ใช่การดิ้นรนเพื่อให้ได้มา ...ในห้วงรัก การถูกรัก มันสุขใจ การมอบความรักมันอิ่มเอมและเมื่อได้รับการปฏิเสธ มันทรมาน
...ความรัก จะเกิดขึ้นเมื่อเกิดการถ่ายเทพลังอันอ่อนโยนของ คนสองคน
...ความรัก มิใช่การเข้าไปเป็นชีวิตเขา แต่คือการเข้าไปอยู่ข้างๆชีวิตเขา
...คนบางคนเหมาะที่เกิดมาเพื่อให้เรารัก แต่ ไม่เหมาะที่จะร่วมชีวิตด้วย
...ความรัก ระยะแรกทำให้ร่างกายหลั่งสารกระตือรือร้นทำให้มนุษย์ทำทุกอย่างให้ได้มาซึ่งความรัก
...แฟน ก็คือ เพื่อนคู่คิด ที่ก้าวไปด้วยกันในวันข้างหน้า
...ในวันที่ความรักคงที่ สารกระชุ่มกระช่วยงดทำงานสิ่งเดียว ที่จะทำให้อยู่ด้วยกันได้ตลอดไป คือ ความเข้าใจ ล้วนๆ
...ความห่างไกล มันทรมาน เวลาเจอกันจึงหอมหวาน และเป็นความทรงจำที่เก็บไปนั่งเพ้อฝันได้ในวันจาก
...บุคคลไม่พึงประสงค์สำหรับทุกคู่รัก มักจะเดินทางมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
...ผู้ชายแสดงความรักด้วยการกระทำ ขณะที่ผู้หญิงอยากรู้ว่า รัก จากคำพูด
---------- ----------------
จะมีสักกี่ครั้งที่เราจะรู้สึกถึงความรักที่เต็มไปด้วยความสุขแต่ก็แฝงไปด้วยความทุกข์
สุขเพราะได้รักใครคนหนึ่งอย่างสุดหัวใจ
และได้คิดถึงเขาทุกลมหายใจ
แต่ในความรักที่เต็มไปด้วยที่สุดนั้น
ก็มักจะทำให้เราเจ็บปวด คุณเคยร้องให้เพราะรักใครสุดหัวใจและเคยต้องร้องให้เพราะคิดถึงใครคนหนึ่ง
อย่างที่ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นจะคิดถึงเราบ้างหรือเปล่า
เราไม่สามารถหาคำตอบได้
...แต่ความรักมันจะมีคำตอบอยู่ในตัวของมัน
หากเรารักอย่างมีสติ ลองมองย้อนดูตัวเองบ้าง
ค้นหาใจของตัวเองบ้าง อย่าให้ไปอยู่ที่ใครคนนึง
จนหมดหัวใจ..จงเก็บไว้สำหรับตัวเองสัก 1 ห้อง
เก็บไว้เผื่อวันข้างหน้าที่เราไม่รู้ว่ามันอาจจะต้อง
เตรียมพื้นที่ไว้สำหรับ 3 ห้องที่เหลือต้องกลับคืนมาอย่างบอบช้ำเก็บความคิดถึงไว้คิดถึงตัวเองบ้าง
หากเรามัวแต่คิดถึงว่าเขาทำอะไรอยู่
กินอะไรหรือยัง วันนี้เขาจะไปไหน ลองเปลี่ยนมาคิดถึงว่า.....วันนี้เราจะทำอะไรกินดี และวันนี้เราจะไปไหนเพื่อลดความเจ็บปวดของความคิดถึง
เผื่อลมหายใจสำหรับตัวเอง อย่างน้อยลองค่อยๆ
ทำวันละนิด คุณก็จะเป็นคนหนึ่งที่รักเป็น
------------------ --------------------
วันนี้...เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง
จนคิดว่าเราขาดไม่ได
แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป
สักวันเราจะรู้ว่า... สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้
เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา
ไม่ใช่...ทั้งหมดของชีวิตเรา


---------------------------------------

ทำไมเวลาที่ฝนตกเรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพัน
และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย

เมื่อก่อน ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ
เป็นเพื่อนรักกัน
ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดกัน จนกระทั้งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น

แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์
จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าเริ่มน้อยใจ
และถอยตัวห่างออกไป ออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที

จนถึงวันที่มีนกน้อยตัวแรกออกโบยบิน
แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล
แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า

แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน
นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกท้องฟ้า
นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก

แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า
แต่นกก็สัญยาว่า
ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสูงสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าว

จากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก
แผ่นดินและผืนน้ำรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนห่างออกไปไกล
และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน

ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน
แต่นั้นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า

พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้าดูมาตลอด
ก็บอกกับทั้งสองว่า ” เราอาจจะช่วยพวกท่านได้ ”
พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย

โดยการส่องแสงลงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ
ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ
ลอยขึ้นไปบอกกล่าวกับท้องฟ้า

เล่าเรื่องต่างๆเป็นรูปตามที่แผ่นดินและผืนน้ำ
ได้เจอมา และบอกแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก
อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน

ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ
แต่ก็กลับลงไปไม่ได้
” ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และสูงขึ้นเกินไป
ลงไปไม่ได้แล้วฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ
และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น ”

และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว
แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ
และอยากจะบอกทั้งสองว่า ฉันเองนั้นคิดถึงเพื่อนมากกมายเพียงใด
ก้อนเมฆก็ตอบว่า ” อยู่บนนี้ก็เหงาๆเหมือนกัน บางที่ก็อยากจะกลับลงไปข้างล่างบ้าง “

ท้องฟ้าเลยบอกกลับลงไปว่า
” ฉันเหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่
ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้าลงไปและความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า

จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า
แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงลงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ

จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตกแล้วเราจะรู้สึก
คิดถึงคนที่เรารัก คนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย

----------------------------------------
ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ยากล่อมประสาทที่ดีที่สุด คือ สติสัมปชัญญะนั่นเอง

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การฟังเพลงเบาๆในยามที่เราเศร้าโศกนั้นช่วยบรรเทาความทุกข์ในใจให้เบาบางลงไปได้
อย่างมากมาย

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
คุณหาเงินได้มากขึ้นได้ แต่ไม่สามารถหาเวลาเพิ่มได้

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
หากเราละเลยความผูกพันกับพ่อแม่แล้วไซร้เราจะหวนให้คิดถึงท่านเจียนตายยามเมื่อท่านจากไป

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
อย่ากอดรัดลูกให้แน่นเกินไป มันอาจจะกลายเป็นการทำร้ายลูกทางอ้อม .

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ผู้หญิงทุกคนอยากได้รับดอกไม้กันทั้งนั้นโดยเฉพาะเวลาที่ไม่ใช่โอกาสพิเศษ

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การได้รักและถูกรัก เป็นความรื่นรมย์อันยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
คุณอาจรักใครบางคน ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ชอบเขามากมายก็ได้

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เจ็บปวดยิ่งไปกว่าความเกลียดชัง
นั่นคือความเมินเฉย

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
แม้ฉันจะต้องเจ็บปวด แต่ก็ไม่จำเป็นจะต้องอยู่อย่างเจ็บปวดเสมอไป

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ความเอื้ออาทรนั้นสำคัญกว่า ความเพียบพร้อมบริบูรณ์เสียอีก

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การลืมสิ่งที่ผิดพลาดไปแล้วนั้น สำคัญพอกับการจดจำสิ่งที่ดีงามเอาไว้

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การคาดเดานั้นมักจะเลิศหรู กว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเสมอ

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ฉันไม่อาจคาดหวังผู้อื่น ให้แก้ปัญหาของฉันได้

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
เมื่อสิ่งเลวร้ายผ่านเข้ามาคุณจะปล่อยให้มันสร้างความขมขื่นใจให้คุณหรือใช้มันเ
ป็นพลังทำให้คุณเข้มแข็งขึ้นได้

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ถึงเราจะเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ แต่เราปล่อยให้มันผ่านไปได้

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
หากต้องการคำตอบที่ดี ก็ควรถามคำถามที่ดีด้วย

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ระดับความมั่นใจในตัวเองของคนคนหนึ่งจะเป็นตัวบอกของระดับความสำเร็จของเขาด้วย

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
อาจจะมีใครที่รักคุณอย่างจริงจังอยู่ก็ได้เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะแสดงออกให้คุณรู้ไ
ด้อย่างไร

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ในที่สุดแล้วผู้รับจะเป็นผู้แพ้ และผู้ให้นั่นแหละคือผู้ชนะ

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การเรียนรู้ที่จะให้อภัยนั้น ต้องการการฝึกฝน

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
คนเราไม่อาจเป็นวีรบุรุษได้ โดยไม่รู้จักการลงมือทำ

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
เคล็ดลับของการเติบโตอย่างสง่าผ่าเผยคืออย่าหมดความกระตือรือร้นที่จะพบพาผู้คนแ
ละสถานที่ใหม่ๆ

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การซื่อสัตย์ต่อสิ่งเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
สิ่งดีๆนั้น มักจะเกิดขึ้นกับคนดีเสมอ

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การจากเพื่อนที่ใกล้ชิดที่สุดนั้นเป็นเรื่องยากกว่าที่ฉันเคยคิดเอาไว้มาก

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การเยียวยารักษามิตรภาพที่บอบช้ำนั้น ทำเมื่อไหร่ก็ไม่สาย

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
ชีวิตจะเติมเต็มไม่ได้ หากปราศจากเพื่อน

ฉันได้เรียนรู้ว่า…
การที่จะรู้ค่าอะไรสักอย่างนั้น คุณจะต้องขาดมันไปสักพักก่อน
--------------------------------------

มีดินสอที่เขียนอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง
มียางลบที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่ก้อนหนึ่ง
ฟังดูอาจตลก ทุกคนอาจคิดว่า
ดินสอกับยางลบเป็นของคู่กันแต่ลองอ่านดูก่อนนะคะ

ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น
ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันทำอะไรด้วยกัน
หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน
มันจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอตลอดเวลาที่อยู่กับยางลบ
หน้าที่ของยางลบก็คือลบ
มันจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา
เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี
ทุกอย่างก็ยังดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา จนกระทั่ง
ดินสอเอ่ยกับยางลบว่า เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว
ยางลบจึงถามว่า ทำไมล่ะ
ดินสอจึงตอบกลับไปว่า
ก็เราเขียนนายลบแล้วมันก็ไม่เหลืออะไรเลย
ยางลบจึงเถียงว่า เราทำตามหน้าที่ของเรา เราไม่ผิด
ทั้งคู่จึงแยกทางกัน

ดินสอพอแยกทางกับยางลบ
มันก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจมัน
แต่พอเวลาผ่านไปมันเริ่มเขียนผิด
ข้อความที่สวยๆ ที่มันเคยเขียนได้
ก็สกปรกมีแต่รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด
มันคิดถึงยางลบจับใจ

ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอ
มันก็ดีใจที่ตัวมันไม่ต้องเปื้อนอีกต่อไป
พอเวลาผ่านไปมันกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า
เพราะไม่มีอะไรให้ลบ
มันคิดถึงดินสอจับใจ

ทั้งคู่จึงกลับมาอยู่ด้วยกันใหม่
คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลง เขียนแต่สิ่งทีดี
ส่วนยางลบ ก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิดเท่านั้น

ถ้าเปรียบการเขียนเป็นการจำ
ดินสอในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ดี
แต่พอเปลี่ยนไปมันก็หัดเลือกจำแต่สิ่งดีๆ เท่านั้น
ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม
ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่างทั้งดีและไม่ดี
แต่ทุกครั้งที่ลืมเรื่องดีตัวมันก็จะสกปรก
แต่ตอนหลังมันเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี หรือ
คือการให้อภัยนั่นเอง

ฉะนั้นถ้าเปรียบการเดินทางของทั้งคู่ดุจมิตรภาพ
คือ การจำแต่สิ่งดีๆ และลืมในสิ่งที่อาจผิดพลาดบ้าง
----------------------------------------
การที่คน ๆ หนึ่งจะรักใครสักคน จำเป็นด้วยเหรอที่จะต้องให้เขาคนนั้น เป็นแฟนเสมอไป ไม่ใช่ ความรักที่แท้จริงไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นแฟน เป็นคู่รักที่ควงกันไปไหนมาไหนให้ชาวบ้านอิจฉาหรอก แต่เป็นเรื่องระหว่างคน 2 คนนั้นหละ ไม่ว่าจะรักในแบบไหน ฐานะอะไร ขอเพียงคน 2 คนนั้นเข้าจัยกันก็พอ ความรักคือวามบริสุทธิ์ใจ เป็นสิ่งที่สวยงามมาก ๆ เลยละ ถ้ารักเป็น
"ความรักก็เหมือนดาว อาจมองเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง แต่ก็ไม่เคยส่างซาห่างหายไปไหน"




ความรู้สึกส่วนลึกของใจบางทีเราก็ไม่สามารถอธิบายเหตุผลของความรู้สึกนี้ได้ ถ้าคนเรามีความรัก ทำไมต้องรัก จะเป็นอย่างไร รักไปทำไม ความรักคืออะไร ยากนะที่จะบอกได้ แล้วถ้าคนเราไม่มีความรัก จะเป็นอย่างไร คงแปลกดีนะ แต่เมื่อเรารู้จักคำว่ารัก เราจะรู้จักกับคำนี้ ได้มากน้อยเพียงใด



ในเมื่อเรามีความรักแล้วสิ่งที่เราทำด้าย ก้อคือการดูแลเอาจัยใส่มันก่อนที่มันจะเดินหนีออกจากชีวิตเราไป









เกิดคำถามขึ้นว่าเราจะรักอะไร เราจะรักใคร แล้วเราจะได้อะไรจกความรัก จะว่าไปก็ยากนะที่จะบอกว่า รักคืออะไร รู้เพียงว่า รักคือ คำ ๆ หนึ่งในพจนานุกรม แปลว่า ความชอบ ความพึงพอใจ
ความรักเป็นเรื่องที่บางทีก็ดูไร้สาระ บางทีก็ดูเหมือนเป็นส่วนสำคัญในชีวิต แต่เราก็มองว่าความรักเป็นเรื่องใหญ่เสมอ ยอมรับว่าความรู้สึกที่ค่อนข้างแคร์ความรู้สึกของคนอื่นโดยฉพาะคนที่เราให้ความสำคัญ ความรักม่ายจำเปนที่จะต้องวิ่งตามเพราะเมื่อเราวิ่งตามมันเมื่อราย มันก้อจะวิ่งหนีเราเท่านั้น แต่ถ้าเราลองม่ายไข่วขว้า เดี๋ยวความรักก้อจะมาหาเราเอง



ในเมื่อเรามีความรักแล้วสิ่งที่เราทำด้าย ก้อคือการดูแลเอาจัยใส่มันก่อนที่มันจะเดินหนีออกจากชีวิตเราไป

-------------------------------------